Het bevorderen van de deelname aan het maatschappelijk verkeer en van het zelfstandig functioneren van mensen met een beperking of een chronisch psychisch probleem en van mensen met een psychosociaal probleem. Het doel van de Wmo is dat mensen zo lang mogelijk zelfstandig kunnen deel nemen aan de samenleving, waarmee maatschappelijke uitval (zware zorgbehoevendheid, dakloosheid, verslaving) wordt voorkomen. Belangrijk is dat beleid wordt ontwikkeld dat zich richt op factoren die kunnen leiden tot maatschappelijke uitval. Dat beleid moet gericht zijn op drie niveaus:

• het onderkennen van oorzakelijke factoren en het voeren van algemeen beleid (bijv. voorlichting, sociale voorzieningen, sociale samenhang) waardoor de kans op uitval wordt verkleind;
• het tijdig signaleren van risicogroepen en beginnende problematiek en voeren van risicogericht beleid (begeleiding, ondersteuning);
• het zodanig begeleiden van personen met problemen dat verergering wordt tegengegaan en reïntegratie als zelfstandig deelnemer aan de samenleving wordt gerealiseerd.

Een dergelijk Wmo beleid kan in verschillende opzichten preventief werken, bijvoorbeeld:

• door aanpasbaar en levensloopbestendig te bouwen voorkomen we kostbare woningaanpassingen in een later stadium;
• door de sociale samenhang te verstevigen voorkomen we sociaal isolement van mensen;
• gezondheidsvoorlichting en het stimuleren van breedtesport bevorderen het welbevinden en de gezondheid van mensen.

Dit beleid duiden we aan als 'inclusief beleid' en is erop gericht algemene voorzieningen en activiteiten te stimuleren die voor iedereen toegankelijk en bereikbaar zijn, ook voor mensen met beperkingen. Deze voorzieningen zullen veelal collectief van aard zijn.