Andijk - Kangoeroewoning

Samen, maar toch apart
,,Je leeft samen onder één dak maar toch apart. Alleen in noodgevallen kun je snel naar binnen om te helpen. Dat geeft een veilig en warm gevoel.'' Andijker Johan de Boer is een enthousiast en overtuigd voorstander van de 'kangoeroewoning'.

De Boer hoopt op korte termijn van de gemeente Andijk toestemming te krijgen om het huis van zijn schoonmoeder Nel de Jong zo te mogen uitbreiden dat zij en het gezin van haar dochter Ditte hier een 'LAT-relatie' kunnen beginnen. Hij had onlangs succes met zijn verzoek aan de Andijker gemeenteraad om 'kangoeroewoningen' in het beleid mogelijk te maken.

Bij een kangoeroewoning wordt een aanbouw of woonunit bij een bestaande woning geplaatst. De 'buidel'- en de hoofdwoning worden via een tussendeur aan elkaar verbonden. Zo kunnen ouderen langer zelfstandig blijven wonen, of kunnen ouders hun gehandicapte kind of familielid ondersteunen bij het op zichzelf wonen. Volgens De Boer is vastgesteld dat het zowel voor de psychische als fysieke gezondheid van ouderen beter is in een kangoeroewoning te wonen dan in een verzorgingshuis.

Eigen plekje
Er zijn wel wat regels nodig om misbruik te voorkomen (geen eigen voordeur, geen woningsplitsing, geen subsidie of onderhuur), maar het heeft grote voordelen, zegt De Boer.

,,Elders in Europa komt het vaker voor. In Griekenland heeft 70 procent van de huishoudens, met name op het platteland, vader of moeder in huis wonen, met een aparte ingang. Ouders zijn veel meer betrokken bij het familiegebeuren, terwijl ze toch hun eigen plekje hebben.''

Dat eigen plekje is wel belangrijk, legt hij uit. Voor iedereen. In één huis bij elkaar wonen is geen optie. ,,Onze jongste is 16, de oudste die nog thuis woont 22. Je kunt niet continu moeder met haar voeten onder je tafel hebben. Dat moet je niet willen. Voor jezelf niet, voor de kinderen niet en voor moeder niet. Dat vindt ze zelf ook. Mijn vrouw zei dat ze lekker voor haar gaat wassen en strijken, maar dat wil ze zelf doen. Ze zegt: 'Alleen als ik ziek ben mag jij het doen'. We hebben er veel over gepraat. We willen allebei ook een eigen privéleven hebben. De tussendeur blijft dicht zolang echte zorg niet nodig is. Als we naar haar toe willen gaan we buitenom. Zitten we buiten, kan ze er lekker bij komen zitten. Heeft ze geen zin, dan blijft ze lekker thuis.''

Architect
Het is de bedoeling achter het huis van de 79-jarige Andijkse een stuk aan te bouwen waarin zij gelijkvloers een zelfstandige woon-, slaap- en badkamer krijgt. Haar dochters gezin neemt dan zijn intrek in de bestaande woning. Over de aankoop daarvan zijn met haar andere kind, een zoon, goede afspraken gemaakt.

Oma loopt moeilijk en ziet slecht. Haar kinderen en kleinkinderen gaan regelmatig bij haar langs of halen haar op. Wekelijks komt ze eten en doen ze 's avonds een spelletje. Ook zondags zien ze elkaar, en doordeweeks een paar keer. De kleinkinderen gaan iedere week een vaste avond heen.

De plannen voor de verbouwing zijn door architect Bob Nieuweboer uitgewerkt. De bouwaanvraag is in februari ingediend, maar stuitte op het feit dat het bestemmingsplan dergelijke woningen niet toelaat.

De gemeente is nu bezig dat aan te passen, maar dat kost tijd. De Boer: ,,Hopelijk duurt het niet al te lang meer.'' Drie generaties rond de tafel. Oma legt aan, terwijl verder met de klok mee Johan, Ditte, Kirsten en Stephanie de Boer toekijken. Ze hopen straks onder een dak te wonen.

Bron: Noordhollands Dagblad
Auteur: Eric Molenaar